Zygmunt Kowalczykiewicz

Zygmunt Kowalczykiewicz, urodzony 7 kwietnia 1937 roku w Koninie, zmarły 11 sierpnia 2020 roku w Koninie, był polskim górnikiem, historykiem i działaczem społecznym, autorem licznych publikacji związanych z historią górnictwa w Koninie.

Był synem Marka Kowalczykiewicza i Anny Kowalczykiewicz z domu Kolańskiej. W październiku 1939 roku wysiedlony wraz z rodziną do Gruszowa Wielkiego, wrócił w 1940 roku do Konina, a następnie przeniósł się na Przydziałki, gdzie mieszkał do końca II wojny światowej.

Od 1945 roku uczył się w drugiej klasie szkoły podstawowej w Koninie. W 1950 roku ukończył Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Podstawowego nr 1 im. St. Konarskiego w Koninie. Ze względu na pochodzenie nie został przyjęty do gimnazjum; przez dwa lata uczęszczał popołudniami do szkoły zawodowej jako ślusarz maszynowy, jednocześnie samodzielnie przyswajając materiał gimnazjalny. Od 1957 do 1959 służył w jednostce pancernej w Opolu, uzyskując stopień starszego szeregowego. W 1966 roku ukończył Technikum Górnicze w Koninie na profilu technik mechanik (specjalność: mechanizacja górnictwa odkrywkowego). Z wykształcenia był górnikiem mechanikiem i magistrem historii, tytuł magistra uzyskał na UAM w 1982 roku.

Pracował w Kopalni Węgla Brunatnego Konin w latach 1955–2002, zaczynając jako maszynista lokomotywy elektrycznej. Był również organizatorem górniczych sylwestrów i przewodnikiem wycieczek po kopalni podczas obchodów 1000-lecia państwa polskiego. Pomysłodawca ceremoniału nadania stopnia górniczego i szpady (uroczystość zatwierdzona w 1976 roku).

Autor publikacji popularnonaukowych z zakresu górnictwa odkrywkowego węgla brunatnego i materiałów regionalnych związanych z Koninem i Wielkopolską Wschodnią; popularyzator wiedzy historycznej w czasopismach regionalnych i krajowych. Współzałożyciel konińskiego klubu żeglarskiego (1955). Współorganizator miejskich amatorskich zespołów estradowych, komendy „Służba Polsce” i Zarządu Powiatowego Ligi Przyjaciół Żołnierza; działał w Polskim Związku Żeglarskim, Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym, Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Górnictwa, Naczelnej Organizacji Technicznej, Towarzystwie Przyjaciół Konina, Kabarecie „Koński ogon” oraz spółdzielczości mieszkaniowej. Był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany za pracę zawodową i społeczną. Kierował artystycznie Powiatowym Zespołem Pieśni i Tańca „Służba Polsce” i był honorowym dawca krwi; członek PZPR. Dzięki jego inicjatywie upamiętniono Żydów zgładzonych w Lesie Rudzickim; doprowadził także do umieszczenia w 2002 roku tablicy upamiętniającej Żydów z obozu pracy w Czarkowie oraz postawienia pamiątkowego kamienia z tablicą informacyjną o pierwszym polu wydobywczym na Glince. Tuż przed przejściem na emeryturę w 2002 roku usiłował uratować mury konińskiej brykietowni.

Życie prywatne: Od 1962 roku żonaty z Jadwigą Zimną. Nie miał dzieci.