Witold Friemann
Biografia
Witold Friemann (ur. 20 sierpnia 1889 w Koninie, zm. 22 marca 1977 w Laskach) był polskim kompozytorem, pianistą, dyrygentem i pedagogiem.
Studiował w Konserwatorium Warszawskim pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego i Romana Statkowskiego (kompozycja i instrumentacja) oraz u Aleksandra Michałowskiego (fortepian); w latach 1909–1913 przebywał w Lipsku i Meiningen, gdzie rozwijał umiejętności pod kierunkiem Maxa Regera (kompozycja) i Josepha Pembaura (fortepian). Debiut pianistyczny miał w 1914 roku w Lipsku. Po wybuchu I wojny światowej przerwał działalność koncertową, powrócił jednak do wykonywania w 1921 roku we Lwowie, dokąd sprowadził go po zakończeniu działań wojennych Adolf Chybiński.
Do 1929 prowadził klasę fortepianu we lwowskim Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego (kurs koncertowy). W tym czasie stał się znany jako kompozytor, zwłaszcza dzięki lirze wokalnej i utworom fortepianowym, które często wykonywał na koncertach w Lwowie. W 1929 opuścił Lwów i osiedlił się w Katowicach, gdzie organizował Śląskie Konserwatorium Muzyczne i został jego dyrygentem; z jego inicjatywy założona została przy uczelni Wojskowa Szkoła Muzyczna – jedyna w Polsce.
W 1933 Friemann przeniósł się do Warszawy, pracował w Polskim Radiu jako kontroler muzyki, a następnie jako referent muzyki poważnej. W 1938 roku akompaniował na fortepianie śpiewaczce Barbarze Malinowskiej podczas nagrań kilku pieśni swojej kompozycji dla wytwórni Syrena Rekord. Podczas okupacji brał udział w koncertach konspiracyjnych. Po 1946 roku przez 17 lat był dyrygentem chóru i nauczycielem gry fortepianowej w Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach, gdzie pozostał po przejściu na emeryturę.
W 1963 roku otrzymał Nagrodę II stopnia Ministra Kultury i Sztuk za twórczość fortepianową i wokalną. W maju 1972 roku uzyskał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Konina. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 12-5-9,10).