Romuald Ganowicz
Biografia
Romuald Ganowicz urodził się 7 lutego 1898 w Koninie. Był synem Ludwika Ganowicza i Teodory z Piaseckich.
W 1915 po ukończeniu czterech klas Gimnazjum w Kazaniu został wcielony do Wojskowej Drużyny Inzyneryjnej, pomocniczej jednostki Armii Rosyjskiej zajmującej się budową dróg, mostów i fortyfikacji. W sierpniu 1918 powrócił do Konina. Trzy miesiące później w Kaliszu wstąpił do 2. Pułku Ułanów Grochowskich. W jego szeregu brał udział w walkach z Czechami na Śląsku Cieszyńskim i z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej, a także brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Pod Wierznicą 1 października 1920 poprowadził szarżę przeciwko tyralierze bolszewickiej, wywołując panikę w szeregach nieprzyjaciela. Za ten bohaterski czyn odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari nr 3083 (30 czerwca 1921).
Po demobilizacji w stopniu plutonowego zajął się gospodarowaniem majątkami ziemskimi. Najpierw w Pakościkoło Mogilna, a od 1926 w Nieliszukoło Zamościa. Od 1930 gospodarował w odziedziczonym rodzinny majatku Radzewie w ówczesnym powiecie śremskim. W latach 1931–1936 był Prezesem tamtejszego Kółka Rolniczego.
W marcu 1940 został wysiedlony do powiatu tarnobrzeskiego. Objął posadę zarządcy w gospodarstwie Chybie pod Grębowem. W grudniu 1940 wstąpił do ZWZ. Awansowany do stopnia podporucznika, objął stanowisko zastępcy dowódcy placówki Grębów, należącej do obwodu tarnobrzeskiego w okręgu krakowskim ZWZ – AK. W majątku Chybie odbywały się kursy podchorążych tarnobrzeskiego Obwodu AK. W ramach Akcji „Burza” − razem z żołnierzami AK placówki Grębów − wyszedł z podziemia, meldując wojskom sowieckim gotowość do współpracy. Ostrzeżony o grożącym mu aresztowaniu, ukrywał się od października 1944.
Tuż po wojnie powrócił do swojego majątku w Radzewie. W dniu 31 stycznia 1945, podczas uproszczonych wyborów do Sejmiku Powiatowego, został wybrany Przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Śremie, a później radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z ramienia Stronnictwa Ludowego. Z własnego gospodarstwa utrzymywał się do chwili konfiskaty go przez władze komunistyczne. W późniejszym okresie pracował jako inspektor w zakładach mięsnych. W 1955 zamieszkał w Koninie. Tu zmarł w wieku 95 lat i został pochowany na cmentarzu parafialnym.
Życie prywatne
Ożenił się w 1922 z Haliną z Gorgolińskich (1901–1970) – późniejszym żołnierzem AK ps. „Halszka”. Mieli dwóch synów: Andrzeja (1923–1996), żołnierza AK ps. „Kazek”, inżyniera rolnika oraz Michała (1926–2007), żołnierza AK ps. „Nel”, łącznika dowódcy placówki Grębów, doktora nauk weterynaryjnych mieszkającego w Lesznie.