Heliodor Sztark
Biografia
Heliodor Sztark (ur. 28 marca 1886 w Koninie, zm. 3 lutego 1969 w Weslaco, Teksas) był polskim inżynierem budownictwa, dyplomatem, urzędnikiem konsularnym, wykładowcą akademickim i melomanem.
Syn Daniela i Natalii z d. Peczke. Absolwent politechniki w Darmstadt (Technische Hochschule zu Darmstadt) i Brnie (C. k. česká technická vysoká škola Františka Josefa v Brně).
Był zatrudniony w Łodzi (Lolat Eisenbeton), Warszawie, Moskwie, na Białorusi oraz na kolei Murmańskiej (1915–1918).
Z ramienia Polskiej Misji Wojskowej prowadził biuro werbunkowo-rejestracyjne w Archangielsku (1919).
W tymże roku powraca do kraju podejmując służbę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, m.in. na stanowiskach –kier. konsulatu, wicekonsula/konsula w Kolonii (1919–1922), prac. MSZ (1922–1926),konsula w Leningradzie (1926–1928), prac. Departamentu Administracyjnego MSZ (1928–1931),konsula i kier. konsulatu/konsula generalnego w Szczecinie (1931–1938),prac. MSZ (1938), likwidatora poselstwa w Wiedniu w randze konsula gen. (1938),konsula gen. w Pittsburghu (1938–1945).
Następnie osiadł w Weslaco, Texas, m.in. prowadząc lektorat z języka rosyjskiego w Pan American College w Edinburgu (obecnie University of Texas Rio Grande Valley) i w bazie lotniczej w Harlingen (Harlingen Air Force Base) oraz propagując utwory Chopina, Karłowicza i Szymanowskiego.
Władał również angielskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim. Został pochowany na cmentarzu katolickim w dolinie rzeki Rio Grande.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925); Medal Niepodległości (9 listopada 1932); Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości; Srebrny Medal za Długoletnią Służbę; Brązowy Medal za Długoletni Służbę; Komandor z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego; Komandor Orderu Korony Rumunii; Komandor Orderu Leopolda II; Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza; Kawaler Orderu Legii Honorowej; Kawaler Orderu Orła Białego.