Eryk Rosin
Biografia
Urodził się 31 lipca 1911 w Koninie. Po ukończeniu matury w 1931 roku uzyskał tytuł magistra na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Poznańskiego.
Następnie rozpoczął pracę w Wolbromiu, skąd później przeniósł się do Koła. Podczas II wojny światowej pracował w aptekach w Kole, Koninie i Chełmnie, a potem przeniósł się do Warszawy, gdzie mieszkał na ul. Grójeckiej. Od 1939 roku działał w konspiracji niepodległościowej, m.in. w Okręgu Warszawa Armii Krajowej, w batalionie 'Dzik' WSOP. W stopniu plutonowego podchorążego brał udział w powstaniu warszawskim, przeszedł szlak bojowy od Czerniakowa do Mokotowa. Po upadku powstania dostał się do niewoli niemieckiej.
Od czerwca 1945 roku do sierpnia 1947 roku służył w Polskich Siłach Zbrojnych, w charakterze oficera ds. sanitarnych w 1 Dywizji Pancernej. Od 1946 roku działał w Polskim Czerwonym Krzyżu, organizując transporty leków, wyposażenia, sprzętu i materiałów szpitalnych do Polski. Po powrocie do kraju zaangażował się w działalność PCK w Koninie, od 1948 roku pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Powiatowego PCK w Koninie. W 1950 roku został wybrany prezesem Zarządu Powiatowego i funkcję tę pełnił do 1975 roku. Jednocześnie pracował jako nauczyciel chemii w I Liceum Ogólnokształcącym w Koninie i kierownik apteki.
W latach 50. XX wieku dwie kadencje był radnym Miejskiej Rady Narodowej. W latach 1951–1953 kierownik Stacji Pogotowia Ratunkowego w Koninie, a w latach 1957–1961 przewodniczącego Społecznego Komitetu Pogotowia Ratunkowego. W latach 1953–1981 był kierownikiem Apteki PKP w Koninie. W 1975 roku został wybrany na prezesa Zarządu Wojewódzkiego PCK w Koninie i funkcję tę pełnił do 1984 roku, następnie został prezesem honorowym tego zarządu. W latach 1975–1981 był także przewodniczącym Komisji Rewizyjnej ZBoWiD w Koninie.
Zmarł 16 października 2003 roku w Koninie, 6 dni później został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Koninie.