Bohdan Kazimierz Stachlewski
Biografia
Bohdan Kazimierz Stachlewski, ps. „Dan”, urodzony 8 października 1891 r. w Koninie, był pułkownikiem kawalerii Wojska Polskiego oraz działaczem niepodległościowym. Był synem Władysława i Zofii ze Zborowskich.
W młodości uczył się w gimnazjach w Kaliszu i w Warszawie. W 1909 zdał egzamin dojrzałości, a w 1911 wyjechał na studia do Belgii. W latach 1912–1914 należał do Związku Strzeleckiego. Został wcielony do IV plutonu Pierwszej Kompanii Kadrowej, a następnie przeniesiony do 1. pułku ułanów. W 1917 ukończył kawaleryjski kurs oficerski przy 1. pułku ułanów w Ostrołęce, uzyskując stopień wachmistrza sztabowego. Po kryzysie przysięgowym internowano go w Szczypiornie, a potem w Łomży, gdzie wybrano go komendantem obozu.
W 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i w listopadzie tego roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Pułtusku. Po wcieleniu oddziałów POW do armii objął stanowisko adiutanta 32. pułku piechoty w Ciechanowie, awansując do podporucznika. W marcu 1919 przeniósł się do 11. pułku ułanów, a 1 maja 1920 awansował na porucznika. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Udział w wojnie polsko-bolszewicziej, a w sierpniu 1920 odniósł ranę pod Kustymą.
W czerwcu 1923 przeniósł się z 27. pułku ułanów do 25. pułku ułanów. Od 1926 był dowódcą szwadronu zapasowego w Łukowie. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora i 11. lokatę w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. W lipcu 1929 został przeniesiony do 27. pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W sierpniu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Północnej Grupy Szwadronów KOP w Łucku. W 1933 został przeniesiony na stanowisko Inspektora Północnej Grupy Szwadronów KOP w Wilnie. 31 sierpnia 1935 otrzymał przeniesienie do Komendy Straży Granicznej w Warszawie na stanowisko II zastępcy komendanta i tę funkcję pełnił do 28 marca 1937. W marcu 1937 objął dowództwo 25. pułku ułanów w Prużanie. Do stopnia pułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Dowodził pułkiem w czasie kampanii wrześniowej. Zamordowany najprawdopodobniej przez nacjonalistów ukraińskich 28/29 września 1939 podczas próby przedarcia się na Węgry.
Był żonaty i miał córkę.