Bogumił Reszke
Biografia
Bogumił Reszke urodził się w Koninie w 1877 roku jako syn Wilhelma Reszkiego, dyrygenta orkiestr wojskowych, i Marii z d. Pietrkiewicz.
Naukę muzyki rozpoczął w wieku 7 lat w Warszawie; w latach 1888–1892 był uczniem Szkoły Realnej, a w 1897 wyjechał do Moskwy, gdzie najpierw grał na skrzypcach i kornecie w orkiestrze kupca N. S. Perłowa, a następnie studiował trąbkę u Teodora Richtera w Konserwatorium Moskiewskim, zdobywając srebrny medal w 1903 roku.
W 1898/1899 został trębaczem w orkiestrze Cesarskiego Towarzystwa Muzycznego. Od 1899 do 1902 był kapelmistrzem orkiestry Państwowej Kolei Północnej. W 1899 został dyrektorem zarządu oraz dyrygentem chóru i orkiestry Towarzystwa Rozpowszechniania Muzyki Ludowej w Moskwie. W latach 1903–1922 był kornecistą w orkiestrze Teatru Bolszoj.
W latach 1903–1904 odbył służbę wojskową w grenadierskim pułku piechoty. Od 1904 roku prowadził prywatne kursy śpiewu chóralnego i gry orkiestralnej. Od 1906 roku organizował prywatne klasy dla chórmistrzów i kapelmistrzów, a od 1909 roku prowadził własną szkołę muzyczną, w której nauczano przedmiotów teoretycznych, śpiewu i gry na instrumentach. W latach 1909–1918 prowadził orkiestrę i chór w Łazarewskim Instytucie i w 3. żeńskiej szkole miejskiej.
Od 1910 do 1911 roku uczył śpiewu w szkole realnej im. Aleksandrowa. W 1909 roku założył wydawnictwo muzyczne, w latach 1912–1913 redagował i wydawał czasopismo „Swirel Pana”.
Podczas I wojny światowej walczył w armii rosyjskiej; w grudniu 1914 roku został ranny w bitwie nad rzeką Rawką. Po rekonwalescencji został skierowany do służby pozafrontowej w Homlui i Piotrogrodzie. W 1917 roku przeszedł do rezerwy, niedługo potem został aresztowany przez nowe władze radzieckie i osadzony w więzieniu na Łubiance. Po zwolnieniu wyjechał w 1922 roku do Polski. Początkowo przebywał w Warszawie, następnie w 1923 roku objął funkcję kapelmistrza 6 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Został przyjęty do Wojska Polskiego i zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy. Służył w 69 Pułku Piechoty oraz 85 Pułku Strzelców Wileńskich. W 1926 roku został mianowany kapitanem służby czynnej w korpusie oficerów administracyjnych. Z dniem 30 kwietnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Od 1923 roku był nauczycielem w klasie instrumentów dętych blaszanych w Konserwatorium Muzycznym w Wilnie. Od 1930 do 1940 roku prowadził także orkiestrę dętą w wilńskim Gimnazjum oo. Jezuitów. Prowadził także działalność edytorską, wydając nuty. Był członkiem jury konkursów orkiestrowych i chóralnych. Był członkiem Rady Dyrektorów Rady Towarzystwa Mandolinistów „Kaskada” w Wilnie, a w latach 1935–1937 także konsultantem jej orkiestry. Opracował 5-letni program szkolenia orkiestr Wojska Polskiego. Po wybuchu II wojny światowej popadł w kłopoty materialne; na skutek czego w 1940 roku wrócił do pracy w Konserwatorium Wileńskim, z którego został usunięty po zajęciu Wilna przez Niemców w 1941 roku. W 1943 roku otrzymał posadę skrzypka w wileńskim teatrze kukiełkowym „Vaidilla”. Został pochowany na wileńskim cmentarzu Bernardyńskim.
Był znawcą instrumentów dętych blaszanych; dokonał orkiestracyjnych utworów na orkiestrę dętą. Opublikował m.in. Tablice skali brzmienia i notacji 90-ciu instrumentów orkiestrowych, Tablice palcowania na instrumenty dęte, 100 ćwiczeń dwugłosowych dla początkujących orkiestrantów. Wydawał też w formie zeszytowej Gamy i arpeggia. Był żonaty najpierw z Walerią z d. Kuczuk, absolwentką Konserwatorium Moskiewskiego, a po rozstaniu się z nią w trakcie I wojny światowej poślubił śpiewaczkę Wierę Jermołajewą. Jego synem był dyrygent i kompozytor Radomir Reszke.